“SIGHT SEEING SEATING TURKISH LADIES”

Mixed Media on Paper, Signed.

c.1870

23.5 x 20 cm.

The post BRINDESI appeared first on Emre Gurcay Collection.

75 x 100 cm., çerçeveli

KİM KİMDİR – CEHALETTEN KURTULMA SANATI

CELAL ŞENGÖR

MASA KİTAP-İSTANBUL-MMXXIV

ATATÜRK KİMDİR?

Atatürk, duygusunu ve hırsını aklının önüne geçirmeyen, tarihin gördüğü en büyük komutan ve devlet kurucularından biridir. Ayni zamanda, varlığını milletine adamış ve bundan kişisel olarak haz alan bir dâhidir. Kişisel olarak haz alması çok önemli bir farktır. Onun en önemli özelliklerinden biri de ba- şari bağımlısı olmasıdır. Ona verilen görevi ve gösterilen hedefi en iyi şekilde başarma arzusu küçük yaslarından itibaren vardır. Tabii, başarılı olma arzusu duyan ve bunu düstur edinen birçok insan olduğunu söylemek mümkündür. Atatürk’ün farkı, bu istek ve arzusunu milletinin faydasına evirebilmiş olmasından ileri gelir.

Atatürk için “Kendini halkına feda etti,” derler, bu doğrudur fakat bunu zevk alarak yaptığını da bilmemiz gerekir. Bu bakımdan egoist biri bile sayılabilir. Atatürk; servetle, kadınlarla, rütbeyle, ünle değil de başkalarına iyi gelerek kendi egosunu tatmin eder. Niyeti milletini yüceltmektir.

Akrabası Nuri Conker’ in söylediği gibi aslen Arnavut, fakat kendi tanımına göre Türk Milleti’nin bir üyesi olan Atatürk’ün, doğduğu toprakları da kapsayan bir Cumhuriyet kurma fikri lise yıllarında başlamıştır. Cemal Kutay, onun henüz lise yıllarındayken bir Makedonya Cumhuriyetini düşlediğini yazar. Atatürk o zamanlar etrafındaki cemiyetin çok yozlaşmış ve cahil olduğunun fakına vararak kendi kendine, “İnsan böyle yaşamamalı, benim görevim bu insanları hayal ettiğim seviyeye çıkarmak olmalı, bunun neticesi beni çok tatmin edecektir? diye düşünür. Atatürk kendini, geliştirmek istediği milletin en önünde tutar.

Atatürk, iyi bir entelektüeldir. Bunun iki sebebi vardır: İlki zekâsı, ikincisi de Rumelili olması yani Selanik’te doğması. Entelektüellik, Jules Verne’ in’ de (Bilimkurgunun öncülerinden olan Fransiz yazar ve gezgindir. Birçok icadı önceden tahmin ettiği için “Bilim Falcısı” olarak anılır) söylediği gibi “İnsan ürünlerinin en güzelleri hakkında bilgi ve anlayışı toplama marifetidir? Entelektüellik aynı zamanda mağdur insanların iyiliğine yardım etme dürtüsü de barındırabilir, fakat her entelektüel bunu hissetmez. Bu kadar iyi bilgi edinmiş ve anlamış olan insan, kaçınılmaz olarak insanlığa hizmet etmeye çalışır. Ancak, bunu yapmayanlar da vardır. Yalnızca iyi duyguların değil kötülüğün de su yüzüne çıktığı entelektüellik biçimine Doktor Mengele örnek gösterilebilir. Mengele, Nazi imha kamplarında çalışan bir doktordur. Kadınlar ve çocuklar üzerinde deneyler yapmıştır, hem de bazen hiç uyuşturmadan… Yaptıkları tam bir sadistlik örneğidir. İnsan vücudunu bilmesi, bunları yapabilmesini sağlamıştır ve bu yaptıklarıyla, kendinden sonraki tıbba ciddi katkıda bulunmuştur. Doğum vetiresi buna örnektir. Yahudiler tüm Nazi suçlularını avlamış, yalnıza çok zeki bir adam olan Mengele’yi yakalayamamışlardır.

Atatürk’e dönersek, o milletini çok iyi tanımaktadır. Milletinin içinden kendisini sevmeyen büyük bir kısmin olduğunu da bilir ama İsa’nın söylediği gibi düşünür: “Onları affet çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar.” Atatürk milletine böyle bakan bir liderdir. Karsısındaki cahil güruhun onu sevip sevmediğini umursamadan onları istediği medeni düzeye getirmek için çabalamıştır; bu onu tatmin eden en önemli amaçlardan biridir. Atatürk’ün bu konuyla ilgili olarak, “Neden ben bu kadar senelik eğitim gördükten, medeni hayatı inceleyip hürriyetin tadını alabilmek için hayatımdan ve zamanımdan feragat ettik- ten sonra avam mertebesine ineyim? Onları kendi mertebeme çıkarayım. Ben onlar gibi değil, onlar benim gibi olsunlar,” düşüncesi vardır. İşte bu Atatürk’ün başarı kriteridir. Benim izimden gelip partizanım olsunlar dememiş, sadece vatandaşlarının onun medeniyet mertebesine ulaşmasını düşlemiştir. Çünkü tüm dünyaya “Bakin benim milletime, ben bunun içinden çıktım, diye göstermek istemiştir.

Atatürk her zaman “Ben döküntü bir insan güruhunun parçası değilim,” der. 10. Yıl Nutkunda, “Türk milleti zekidir, Türk milleti çalışkandır,” dese de aslında öyle olmadığını herkesten iyi bilmektedir. Buna dair bir anekdot vardır: Atatürk, Samsun’a çıkmak için İstanbul’dan ayrılmasının ardından ancak yedi sene sonra İstanbul’a dönebilmiştir. Tabii artık müthiş bir zafer kazanmış kurucu bir liderdir. Gemisi iskeleye yanaştığında onu gören halk, “Yasa Paşam!” ve “Hoş Geldin Paşam!” sloganları atmaktadır. Atatürk geminin küpeştesinden bakar, bir yanında Şükrü Kaya  ((1883-1959): Osmanlı Devleti’nin son yıllarında çeşitli devlet görevleri yaptıktan sonra, Kurtuluş Savaşına katılmış, savaşın ardından Mustafa Kemal Atatürk’ün yakın çalışma arkadaşlarından biri olmuş devlet ve siyaset adamıdır) bir yanında Recep Zühtü vardır (Recep Zühtü Soyak (1893-1963): Kurtuluş Savaşı’nın ilk günlerinden itibaren ulusal direniş hareketinin önderi Mustafa Kemal Paşa’nın yakın çevresinde bulunmuş, onun muhafızlığını üstlenmiştir) . Recep Zühtü dönüp Atatürk’e bakar, onda en küçük bir memnuniyet ve heyecan göremez. Nihayetinde dayanamayıp “Kemal, heyecanlanmıyor musun?” diye sorar. Atatürk, “Recep, bu halk aynı coşkuyla bizi yarın darağacına da götürür,” diye cevap verir.

Atatürk bir dâhidir ama dâhi olmak, onu tanımlamak için yeterli değildir. Atatürk’ün, bu dehasını pratikte faydalı hale getirmesi, onu iyi tanımak için ön plana çıkması gerekir. Onun yöntemi önce kendisine problem seçmek olmuştur. Herkesin iyi bildiği Çanakkale’den başlamak gerekirse, Çanakkale’de kara kuvvetlerini ilgilendiren bir problem olarak düşman birliklerinin nereden karaya çıkmak isteyecekleri konusuna öncelik verilmesi gerekmiştir. Çanakkale Cephesi Komutanı Liman von Sanders, Kilitbahir’den ve Saros Körfezi’nin güneyinden çıkılacağını tahmin eder. Atatürk, “Hayır yukarıdan, Suvla Körfezi’nden gelecekler, der ve sebeplerini anlatır. Liman von Sanders, “Git oraya, bir çıkartma baslarsa hemen haber ver,” diyerek Atatürk’ü Suvla Körfezine gönderir. Atatürk, oraya gidince çıkartmanın çoktan başlamış olduğunu görür. Hemen haber gönderir ve yardıma kuvvet ister. ilk olarak en yakındaki 57. Alay gelir ve Atatürk’le birlikte çıkartmayı orada durdururlar. Düşman kuvvetlerinin çıktığı yer dimdik bir yamaçtır. Türklerin siperleri tepededir, orada makineli tüfeklerle konuşlanırlar ve aşağıda kafasını kaldıranı tararlar. İtilaf kuvvetlerinin çıktıkları yerlerde çörtlü kalkerler vardır, bunlar içi silisyum yönünden zengin kireçtaşıdır. Buraya kazma vuruldu mu kazma geri gelir, o kadar serttir. Kumandanlar buraya bakmadan, askere çıkıp siper kazması için emir verir. Askerler siper kazamaz, siper kazamadıkları için yukarıdaki mitralyöz ateşi altında can verirler. Bu arada Türkler de bu ateş altında ağır kayıplar verir. 57. Alay tamamen şehit olur fakat buna rağmen Türkler düşmanı durdurur.

Burada Atatürk’ün neden Kilitbahir’den değil de Suvla’dan çıkartma yaptıklarına dair öngörüsü çok önemlidir, kendisi Çanakkale Boğazına giden en kısa yolun Suvla’dan geçtiğini önceden tespit etmiştir. Burada bir problem ve çözümü için Atatürk ün uydurduğu bir hipotez vardır. Hipotez, düşmanın Suvla Körfezi’nden geleceği yönündedir. Oraya gider, hipotezinin doğru olduğunu görür. Düşmanı durdurmak gerekmektedir. Mümkün olduğunca süratle haber göndererek 57. Alayın oraya gelmesini sağlar.

The post ATAM appeared first on Emre Gurcay Collection.

İmzalı, fotoğraf üzeri döneminde renklendirme.

55 x 43 cm., çerçeveli

KİM KİMDİR – CEHALETTEN KURTULMA SANATI

CELAL ŞENGÖR

MASA KİTAP-İSTANBUL-MMXXIV

ATATÜRK KİMDİR?

Atatürk, duygusunu ve hırsını aklının önüne geçirmeyen, tarihin gördüğü en büyük komutan ve devlet kurucularından biridir. Ayni zamanda, varlığını milletine adamış ve bundan kişisel olarak haz alan bir dâhidir. Kişisel olarak haz alması çok önemli bir farktır. Onun en önemli özelliklerinden biri de ba- şari bağımlısı olmasıdır. Ona verilen görevi ve gösterilen hedefi en iyi şekilde başarma arzusu küçük yaslarından itibaren vardır. Tabii, başarılı olma arzusu duyan ve bunu düstur edinen birçok insan olduğunu söylemek mümkündür. Atatürk’ün farkı, bu istek ve arzusunu milletinin faydasına evirebilmiş olmasından ileri gelir.

Atatürk için “Kendini halkına feda etti,” derler, bu doğrudur fakat bunu zevk alarak yaptığını da bilmemiz gerekir. Bu bakımdan egoist biri bile sayılabilir. Atatürk; servetle, kadınlarla, rütbeyle, ünle değil de başkalarına iyi gelerek kendi egosunu tatmin eder. Niyeti milletini yüceltmektir.

Akrabası Nuri Conker’ in söylediği gibi aslen Arnavut, fakat kendi tanımına göre Türk Milleti’nin bir üyesi olan Atatürk’ün, doğduğu toprakları da kapsayan bir Cumhuriyet kurma fikri lise yıllarında başlamıştır. Cemal Kutay, onun henüz lise yıllarındayken bir Makedonya Cumhuriyetini düşlediğini yazar. Atatürk o zamanlar etrafındaki cemiyetin çok yozlaşmış ve cahil olduğunun fakına vararak kendi kendine, “İnsan böyle yaşamamalı, benim görevim bu insanları hayal ettiğim seviyeye çıkarmak olmalı, bunun neticesi beni çok tatmin edecektir? diye düşünür. Atatürk kendini, geliştirmek istediği milletin en önünde tutar.

Atatürk, iyi bir entelektüeldir. Bunun iki sebebi vardır: İlki zekâsı, ikincisi de Rumelili olması yani Selanik’te doğması. Entelektüellik, Jules Verne’ in’ de (Bilimkurgunun öncülerinden olan Fransiz yazar ve gezgindir. Birçok icadı önceden tahmin ettiği için “Bilim Falcısı” olarak anılır) söylediği gibi “İnsan ürünlerinin en güzelleri hakkında bilgi ve anlayışı toplama marifetidir? Entelektüellik aynı zamanda mağdur insanların iyiliğine yardım etme dürtüsü de barındırabilir, fakat her entelektüel bunu hissetmez. Bu kadar iyi bilgi edinmiş ve anlamış olan insan, kaçınılmaz olarak insanlığa hizmet etmeye çalışır. Ancak, bunu yapmayanlar da vardır. Yalnızca iyi duyguların değil kötülüğün de su yüzüne çıktığı entelektüellik biçimine Doktor Mengele örnek gösterilebilir. Mengele, Nazi imha kamplarında çalışan bir doktordur. Kadınlar ve çocuklar üzerinde deneyler yapmıştır, hem de bazen hiç uyuşturmadan… Yaptıkları tam bir sadistlik örneğidir. İnsan vücudunu bilmesi, bunları yapabilmesini sağlamıştır ve bu yaptıklarıyla, kendinden sonraki tıbba ciddi katkıda bulunmuştur. Doğum vetiresi buna örnektir. Yahudiler tüm Nazi suçlularını avlamış, yalnıza çok zeki bir adam olan Mengele’yi yakalayamamışlardır.

Atatürk’e dönersek, o milletini çok iyi tanımaktadır. Milletinin içinden kendisini sevmeyen büyük bir kısmin olduğunu da bilir ama İsa’nın söylediği gibi düşünür: “Onları affet çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar.” Atatürk milletine böyle bakan bir liderdir. Karsısındaki cahil güruhun onu sevip sevmediğini umursamadan onları istediği medeni düzeye getirmek için çabalamıştır; bu onu tatmin eden en önemli amaçlardan biridir. Atatürk’ün bu konuyla ilgili olarak, “Neden ben bu kadar senelik eğitim gördükten, medeni hayatı inceleyip hürriyetin tadını alabilmek için hayatımdan ve zamanımdan feragat ettik- ten sonra avam mertebesine ineyim? Onları kendi mertebeme çıkarayım. Ben onlar gibi değil, onlar benim gibi olsunlar,” düşüncesi vardır. İşte bu Atatürk’ün başarı kriteridir. Benim izimden gelip partizanım olsunlar dememiş, sadece vatandaşlarının onun medeniyet mertebesine ulaşmasını düşlemiştir. Çünkü tüm dünyaya “Bakin benim milletime, ben bunun içinden çıktım, diye göstermek istemiştir.

Atatürk her zaman “Ben döküntü bir insan güruhunun parçası değilim,” der. 10. Yıl Nutkunda, “Türk milleti zekidir, Türk milleti çalışkandır,” dese de aslında öyle olmadığını herkesten iyi bilmektedir. Buna dair bir anekdot vardır: Atatürk, Samsun’a çıkmak için İstanbul’dan ayrılmasının ardından ancak yedi sene sonra İstanbul’a dönebilmiştir. Tabii artık müthiş bir zafer kazanmış kurucu bir liderdir. Gemisi iskeleye yanaştığında onu gören halk, “Yasa Paşam!” ve “Hoş Geldin Paşam!” sloganları atmaktadır. Atatürk geminin küpeştesinden bakar, bir yanında Şükrü Kaya  ((1883-1959): Osmanlı Devleti’nin son yıllarında çeşitli devlet görevleri yaptıktan sonra, Kurtuluş Savaşına katılmış, savaşın ardından Mustafa Kemal Atatürk’ün yakın çalışma arkadaşlarından biri olmuş devlet ve siyaset adamıdır) bir yanında Recep Zühtü vardır (Recep Zühtü Soyak (1893-1963): Kurtuluş Savaşı’nın ilk günlerinden itibaren ulusal direniş hareketinin önderi Mustafa Kemal Paşa’nın yakın çevresinde bulunmuş, onun muhafızlığını üstlenmiştir) . Recep Zühtü dönüp Atatürk’e bakar, onda en küçük bir memnuniyet ve heyecan göremez. Nihayetinde dayanamayıp “Kemal, heyecanlanmıyor musun?” diye sorar. Atatürk, “Recep, bu halk aynı coşkuyla bizi yarın darağacına da götürür,” diye cevap verir.

Atatürk bir dâhidir ama dâhi olmak, onu tanımlamak için yeterli değildir. Atatürk’ün, bu dehasını pratikte faydalı hale getirmesi, onu iyi tanımak için ön plana çıkması gerekir. Onun yöntemi önce kendisine problem seçmek olmuştur. Herkesin iyi bildiği Çanakkale’den başlamak gerekirse, Çanakkale’de kara kuvvetlerini ilgilendiren bir problem olarak düşman birliklerinin nereden karaya çıkmak isteyecekleri konusuna öncelik verilmesi gerekmiştir. Çanakkale Cephesi Komutanı Liman von Sanders, Kilitbahir’den ve Saros Körfezi’nin güneyinden çıkılacağını tahmin eder. Atatürk, “Hayır yukarıdan, Suvla Körfezi’nden gelecekler, der ve sebeplerini anlatır. Liman von Sanders, “Git oraya, bir çıkartma baslarsa hemen haber ver,” diyerek Atatürk’ü Suvla Körfezine gönderir. Atatürk, oraya gidince çıkartmanın çoktan başlamış olduğunu görür. Hemen haber gönderir ve yardıma kuvvet ister. ilk olarak en yakındaki 57. Alay gelir ve Atatürk’le birlikte çıkartmayı orada durdururlar. Düşman kuvvetlerinin çıktığı yer dimdik bir yamaçtır. Türklerin siperleri tepededir, orada makineli tüfeklerle konuşlanırlar ve aşağıda kafasını kaldıranı tararlar. İtilaf kuvvetlerinin çıktıkları yerlerde çörtlü kalkerler vardır, bunlar içi silisyum yönünden zengin kireçtaşıdır. Buraya kazma vuruldu mu kazma geri gelir, o kadar serttir. Kumandanlar buraya bakmadan, askere çıkıp siper kazması için emir verir. Askerler siper kazamaz, siper kazamadıkları için yukarıdaki mitralyöz ateşi altında can verirler. Bu arada Türkler de bu ateş altında ağır kayıplar verir. 57. Alay tamamen şehit olur fakat buna rağmen Türkler düşmanı durdurur.

Burada Atatürk’ün neden Kilitbahir’den değil de Suvla’dan çıkartma yaptıklarına dair öngörüsü çok önemlidir, kendisi Çanakkale Boğazına giden en kısa yolun Suvla’dan geçtiğini önceden tespit etmiştir. Burada bir problem ve çözümü için Atatürk ün uydurduğu bir hipotez vardır. Hipotez, düşmanın Suvla Körfezi’nden geleceği yönündedir. Oraya gider, hipotezinin doğru olduğunu görür. Düşmanı durdurmak gerekmektedir. Mümkün olduğunca süratle haber göndererek 57. Alayın oraya gelmesini sağlar.

The post ATAM appeared first on Emre Gurcay Collection.

S.M. Le Sultan Abdul Medjid Khan

İzmir, c.1848, 26 x18 cm., çerçeveli

Suluboya karışık teknik.

Bu çalışma 19. yüzyılda İzmir’de etkin bir ressam ve litografi (taşbaskı) ustası olan Ermeni asıllı Osmanlı vatandaşı Boğos Tatikyan’a (1820-?) aittir.

19. yüzyıl boyunca ve 20. yüzyıl başlarında İzmir’de çeşitli tarihlerde basılan ticaret rehberlerinde Tatikyan Matbaası’nın adına rastlanmakta, her dilde ayrım yapmaksızın basım yaptığı bilinmektedir. Matbaanın en geç tarihli yayınları 1922’ye tarihlenmekte, bu tarihten sonra adına pek rastlanmamaktadır. Boğos Tatikyan’ın 1840’larda resim yapmaya başladığı düşünülmektedir. Sanatçı, özellikle yabancı turistlere hitap edebilmek amacıyla İzmir’in yerel özelliklerini yansıtan sokak sahneleri resmetmiştir. Bunlar, sokak satıcıları, İzmir’deki farklı milletlerin kıyafetleri gibi konuları ele alan çoğu zaman tek figürlü büyük boy taşbaskı resimlerdir. Bunların dışında Tatikyan, Osmanlı Sultanları’nın portrelerini de renkli ve yaldızlı olarak hazırlayıp basmış ve satışa sunmuştur. Tatikyan’ın gravür albümleri yurt içi ve yurt dışında çeşitli müze ve özel koleksiyonlarda yer almaktadır. Bu albümlerden biri de İstanbul Büyükşehir Belediyesi Atatürk Kitaplığı’nda korunmaktadır. 1893 tarihli bu albüm, II. Abdülhamid Dönemi’nde Birleşik Devletler Ulusal Kütüphanesi için hazırlatılmıştır. 29 renkli gravürden oluşan albümde İzmir’in sokak satıcıları ile Ermeni, Türk, Arnavut, Yahudi gibi farklı milletlerin giyim kuşamları betimlenmiştir. Yaşamına ilişkin tüm ayrıntılara ulaşmak mümkün olmasa da bıraktığı eserler İzmirli sanatçı Boğos Tatikyan’ın tanınmaya ve tanıtılmaya değer renkli bir sanatçı olduğunu ortaya koymaktadır.

The post TATIKYAN appeared first on Emre Gurcay Collection.

2 ADET Kağıt Üzerine Suluboya

20 x 26 cm., çerçeveli

2 Aralık 1816’da Malta’da doğan ve Valetta’daki Porto Salvo Kilisesi’nde Aloysius, Rosarius, Amadeus, Raymondus ve Andreas adları verilerek vaftiz edilmiş olan ressam’ın ailesi, 17. Yüzyılda Korsika’dan Malta’ya göç etmiş bir ailedir. Ailenin geleneksel eğilimine ve toplumun soylu ailelerinin sahip olması gereken kurallara uyarak, babası gibi hukuk öğrenimi görmüş, üstün zekası ve çalışkanlığından dolayı profesörleri tarafından sürekli olarak takdir edilmiş ve başarısı çeşitli ödüller ile kutlanmıştı. Ama Amadeo daha hukuk dalındaki
çalışmaları sırasında bile benliğini gittikçe saran bir sanat aşkı ile Malta’nın ünlü ressamlarından Giuseppe Hyzler’in atölyesinde ders almaya başlamıştı. Ne var ki Preziosi ile Hyzler’in resim anlayışı birbirinden oldukça farklıdır. Bu nedenle Hyzler’in atölyesinden ayrılır ve 1836’da daha 20 yaşındayken kardeşi Leandro ile birlikte Fransa’ya gider ve burada Paris Güzel Sanatlar Akademisi’ne (Ecole des Beaux Arts) devam ederek bu alandaki eğitimini tamamlar. Paris dönüşünde kesinlikle ressam olmaya kara vermiştir. Ancak baba Preziosi buna şiddetle karşı çıkarak oğlunun resme karşı herhangi bir yeteneği olmadığını savunur. Bunun üzerine
Amadeo, Temmuz 1842’de, ön araştırma yapmak üzere gittiği Doğu Akdeniz’den Valetta’ya geri döner ve 28 Eylül 1842’de Eurotas adlı gemi ile Malta’dan ayrılarak, dönemin Avrupalı ressamlarının Doğu’ya / İstanbul’a yönelmelerinin de etkisiyle Sultan II. Mahmut Dönemi’nde İstanbul’a doğru yola çıkar. Anılarında da belirttiği gibi İstanbul’a sadece iki yıl için gelmiştir, ancak babasının ölümünden sonra Malta’ya dönmeyi reddetmiş, İstanbul’da kalmış, Rum kökenli bir Osmanlı kadını ile (Iphigenie Marchant) evlenmiş ve üçü kız (Mathilde, Giulia, Catherine) biri erkek (Roberto) dört çocuğu olmuştur. Ailenin kışlık evi ve aynı zamanda stüdyosu
İngiliz Sarayı yakınında Hamalbaşı sokak 14 numaradaydı. Yaşamının son on yılını Yeşilköy’de geçiren Preziosi, 27 Eylül 1882 de arkadaşları ile bir av partisi sırasında tüfeğinin yere düşmesi ve kazara ateş alması sonucunda yaralanmış, ertesinde de hayatıni kaybetmiştir. Mezari Yesil Zeytin Sokakta bulunan Latin Katolik Mezarlığı nda’dır.

The post PREZIOSI appeared first on Emre Gurcay Collection.

Kağıt Üzerine Suluboya

20 x 26 cm., çerçeveli

2 Aralık 1816’da Malta’da doğan ve Valetta’daki Porto Salvo Kilisesi’nde Aloysius, Rosarius, Amadeus, Raymondus ve Andreas adları verilerek vaftiz edilmiş olan ressam’ın ailesi, 17. Yüzyılda Korsika’dan Malta’ya göç etmiş bir ailedir. Ailenin geleneksel eğilimine ve toplumun soylu ailelerinin sahip olması gereken kurallara uyarak, babası gibi hukuk öğrenimi görmüş, üstün zekası ve çalışkanlığından dolayı profesörleri tarafından sürekli olarak takdir edilmiş ve başarısı çeşitli ödüller ile kutlanmıştı. Ama Amadeo daha hukuk dalındaki
çalışmaları sırasında bile benliğini gittikçe saran bir sanat aşkı ile Malta’nın ünlü ressamlarından Giuseppe Hyzler’in atölyesinde ders almaya başlamıştı. Ne var ki Preziosi ile Hyzler’in resim anlayışı birbirinden oldukça farklıdır. Bu nedenle Hyzler’in atölyesinden ayrılır ve 1836’da daha 20 yaşındayken kardeşi Leandro ile birlikte Fransa’ya gider ve burada Paris Güzel Sanatlar Akademisi’ne (Ecole des Beaux Arts) devam ederek bu alandaki eğitimini tamamlar. Paris dönüşünde kesinlikle ressam olmaya kara vermiştir. Ancak baba Preziosi buna şiddetle karşı çıkarak oğlunun resme karşı herhangi bir yeteneği olmadığını savunur. Bunun üzerine
Amadeo, Temmuz 1842’de, ön araştırma yapmak üzere gittiği Doğu Akdeniz’den Valetta’ya geri döner ve 28 Eylül 1842’de Eurotas adlı gemi ile Malta’dan ayrılarak, dönemin Avrupalı ressamlarının Doğu’ya / İstanbul’a yönelmelerinin de etkisiyle Sultan II. Mahmut Dönemi’nde İstanbul’a doğru yola çıkar. Anılarında da belirttiği gibi İstanbul’a sadece iki yıl için gelmiştir, ancak babasının ölümünden sonra Malta’ya dönmeyi reddetmiş, İstanbul’da kalmış, Rum kökenli bir Osmanlı kadını ile (Iphigenie Marchant) evlenmiş ve üçü kız (Mathilde, Giulia, Catherine) biri erkek (Roberto) dört çocuğu olmuştur. Ailenin kışlık evi ve aynı zamanda stüdyosu
İngiliz Sarayı yakınında Hamalbaşı sokak 14 numaradaydı. Yaşamının son on yılını Yeşilköy’de geçiren Preziosi, 27 Eylül 1882 de arkadaşları ile bir av partisi sırasında tüfeğinin yere düşmesi ve kazara ateş alması sonucunda yaralanmış, ertesinde de hayatıni kaybetmiştir. Mezari Yesil Zeytin Sokakta bulunan Latin Katolik Mezarlığı nda’dır.

The post PREZIOSI appeared first on Emre Gurcay Collection.

Kağıt Üzerine Suluboya

20 x 26 cm., çerçeveli

2 Aralık 1816’da Malta’da doğan ve Valetta’daki Porto Salvo Kilisesi’nde Aloysius, Rosarius, Amadeus, Raymondus ve Andreas adları verilerek vaftiz edilmiş olan ressam’ın ailesi, 17. Yüzyılda Korsika’dan Malta’ya göç etmiş bir ailedir. Ailenin geleneksel eğilimine ve toplumun soylu ailelerinin sahip olması gereken kurallara uyarak, babası gibi hukuk öğrenimi görmüş, üstün zekası ve çalışkanlığından dolayı profesörleri tarafından sürekli olarak takdir edilmiş ve başarısı çeşitli ödüller ile kutlanmıştı. Ama Amadeo daha hukuk dalındaki
çalışmaları sırasında bile benliğini gittikçe saran bir sanat aşkı ile Malta’nın ünlü ressamlarından Giuseppe Hyzler’in atölyesinde ders almaya başlamıştı. Ne var ki Preziosi ile Hyzler’in resim anlayışı birbirinden oldukça farklıdır. Bu nedenle Hyzler’in atölyesinden ayrılır ve 1836’da daha 20 yaşındayken kardeşi Leandro ile birlikte Fransa’ya gider ve burada Paris Güzel Sanatlar Akademisi’ne (Ecole des Beaux Arts) devam ederek bu alandaki eğitimini tamamlar. Paris dönüşünde kesinlikle ressam olmaya kara vermiştir. Ancak baba Preziosi buna şiddetle karşı çıkarak oğlunun resme karşı herhangi bir yeteneği olmadığını savunur. Bunun üzerine
Amadeo, Temmuz 1842’de, ön araştırma yapmak üzere gittiği Doğu Akdeniz’den Valetta’ya geri döner ve 28 Eylül 1842’de Eurotas adlı gemi ile Malta’dan ayrılarak, dönemin Avrupalı ressamlarının Doğu’ya / İstanbul’a yönelmelerinin de etkisiyle Sultan II. Mahmut Dönemi’nde İstanbul’a doğru yola çıkar. Anılarında da belirttiği gibi İstanbul’a sadece iki yıl için gelmiştir, ancak babasının ölümünden sonra Malta’ya dönmeyi reddetmiş, İstanbul’da kalmış, Rum kökenli bir Osmanlı kadını ile (Iphigenie Marchant) evlenmiş ve üçü kız (Mathilde, Giulia, Catherine) biri erkek (Roberto) dört çocuğu olmuştur. Ailenin kışlık evi ve aynı zamanda stüdyosu
İngiliz Sarayı yakınında Hamalbaşı sokak 14 numaradaydı. Yaşamının son on yılını Yeşilköy’de geçiren Preziosi, 27 Eylül 1882 de arkadaşları ile bir av partisi sırasında tüfeğinin yere düşmesi ve kazara ateş alması sonucunda yaralanmış, ertesinde de hayatıni kaybetmiştir. Mezari Yesil Zeytin Sokakta bulunan Latin Katolik Mezarlığı nda’dır.

The post PREZIOSI appeared first on Emre Gurcay Collection.

2 Adet Kağıt Üzerine Suluboya

1860, 20 x 26 cm., çerçeveli.

Ressam Giovanni Jean Brindesi, 20 Nisan 1826’da doğdu. İstanbul‘un gün be gün yaşantısını ve tarihi atmosferini eserlerine taşımış olan ressamın hayatı hakkında çok detaylı bir bilgi yoktur. Galatasaray’da Yeniçarşı Sokağı’ndaki bir evde yaşadığı bilinmektedir. Abdülmecid döneminin (1839-1861) İstanbul’unu, sivil ve askeri tiplerini çizdi. Yaptığı suluboya ve yağlı boya resimleri sonradan taş baskı tekniğiyle çoğaltarak iki kitapta topladı. Yaklaşık 1855’te Paris’te basılan Elbicei Atika. Les Anciens Costumes. Musée des costumes turcs de Constantinople (eski Giysiler. İstanbul Türk Giysileri Müzesi) adlı birinci albümünde II. Mahmud’u, sadrazam, kazasker, kaptan paşa, yeniçeri ağası, şeyhülislam, kızlar ağası, başçuhadar, silahtar ağa gibi ordu ve devlet ileri gelenlerini ve kalyoncu, nizam-i cedit neferi, humbaracı nefer, peyk, solak gibi ordu mensuplarını gösteren 22 tane renkli taş baskı yer alıyordu. Birinci levhada, II. Mahmud törensel giysileri içinde resmedilmiştir. Albümde yer alan levhalarda figürler, altın yaldızlı dekoratif çerçeveler içine alınmıştır. Albümün başlığında, Sultanahmet’teki Yeniçeri Müzesi “Elbice-i Atika”nın adı yer almaktadır. Brindesi bu müzedeki modelleri kullanarak albümünü oluşturmuştur. Türkleri konu alan daha önceki kıyafetnamelerde olduğu gibi Brindesi’nin albümünde de sıradan insanların günlük yaşamları yerine, Osmanlı yönetiminin sivil, dinsel ve askeri görevlileri canlandırmıştı.

1860’larda gene Paris’te basılan Souvenir de Constantinople (İstanbul anıları) adlı ikinci albümünde ise İstanbul’un günlük yaşantısı, bunun içindeki eğlenceler, Galata Kulesi fonu önünde şekerci, haremde kadınlar ve halayık, Göksu’da kadınlar, mezarlıkta neyzen gibi pitoresk konuları canlandıran 20 tane renkli oymabaskı yer alıyordu. Resimlerinin bazı orijinal guajları Topkapı Sarayı Müzesi ve İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunmaktadır. Sanatçı 7 Mayıs 1888‘de İstanbul‘da ölmüş olup oryantalist manada önemli eserler bırakmıştır.

The post BRINDESI appeared first on Emre Gurcay Collection.

Kağıt Üzerine Suluboya

1860, 20 x 26 cm., çerçeveli

Ressam Giovanni Jean Brindesi, 20 Nisan 1826’da doğdu. İstanbul‘un gün be gün yaşantısını ve tarihi atmosferini eserlerine taşımış olan ressamın hayatı hakkında çok detaylı bir bilgi yoktur. Galatasaray’da Yeniçarşı Sokağı’ndaki bir evde yaşadığı bilinmektedir. Abdülmecid döneminin (1839-1861) İstanbul’unu, sivil ve askeri tiplerini çizdi. Yaptığı suluboya ve yağlı boya resimleri sonradan taş baskı tekniğiyle çoğaltarak iki kitapta topladı. Yaklaşık 1855’te Paris’te basılan Elbicei Atika. Les Anciens Costumes. Musée des costumes turcs de Constantinople (eski Giysiler. İstanbul Türk Giysileri Müzesi) adlı birinci albümünde II. Mahmud’u, sadrazam, kazasker, kaptan paşa, yeniçeri ağası, şeyhülislam, kızlar ağası, başçuhadar, silahtar ağa gibi ordu ve devlet ileri gelenlerini ve kalyoncu, nizam-i cedit neferi, humbaracı nefer, peyk, solak gibi ordu mensuplarını gösteren 22 tane renkli taş baskı yer alıyordu. Birinci levhada, II. Mahmud törensel giysileri içinde resmedilmiştir. Albümde yer alan levhalarda figürler, altın yaldızlı dekoratif çerçeveler içine alınmıştır. Albümün başlığında, Sultanahmet’teki Yeniçeri Müzesi “Elbice-i Atika”nın adı yer almaktadır. Brindesi bu müzedeki modelleri kullanarak albümünü oluşturmuştur. Türkleri konu alan daha önceki kıyafetnamelerde olduğu gibi Brindesi’nin albümünde de sıradan insanların günlük yaşamları yerine, Osmanlı yönetiminin sivil, dinsel ve askeri görevlileri canlandırmıştı.

1860’larda gene Paris’te basılan Souvenir de Constantinople (İstanbul anıları) adlı ikinci albümünde ise İstanbul’un günlük yaşantısı, bunun içindeki eğlenceler, Galata Kulesi fonu önünde şekerci, haremde kadınlar ve halayık, Göksu’da kadınlar, mezarlıkta neyzen gibi pitoresk konuları canlandıran 20 tane renkli oymabaskı yer alıyordu. Resimlerinin bazı orijinal guajları Topkapı Sarayı Müzesi ve İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunmaktadır. Sanatçı 7 Mayıs 1888‘de İstanbul‘da ölmüş olup oryantalist manada önemli eserler bırakmıştır.

The post BRINDESI appeared first on Emre Gurcay Collection.

Kağıt Üzerine Suluboya

1860, 20 x 26 cm., çerçeveli

Ressam Giovanni Jean Brindesi, 20 Nisan 1826’da doğdu. İstanbul‘un gün be gün yaşantısını ve tarihi atmosferini eserlerine taşımış olan ressamın hayatı hakkında çok detaylı bir bilgi yoktur. Galatasaray’da Yeniçarşı Sokağı’ndaki bir evde yaşadığı bilinmektedir. Abdülmecid döneminin (1839-1861) İstanbul’unu, sivil ve askeri tiplerini çizdi. Yaptığı suluboya ve yağlı boya resimleri sonradan taş baskı tekniğiyle çoğaltarak iki kitapta topladı. Yaklaşık 1855’te Paris’te basılan Elbicei Atika. Les Anciens Costumes. Musée des costumes turcs de Constantinople (eski Giysiler. İstanbul Türk Giysileri Müzesi) adlı birinci albümünde II. Mahmud’u, sadrazam, kazasker, kaptan paşa, yeniçeri ağası, şeyhülislam, kızlar ağası, başçuhadar, silahtar ağa gibi ordu ve devlet ileri gelenlerini ve kalyoncu, nizam-i cedit neferi, humbaracı nefer, peyk, solak gibi ordu mensuplarını gösteren 22 tane renkli taş baskı yer alıyordu. Birinci levhada, II. Mahmud törensel giysileri içinde resmedilmiştir. Albümde yer alan levhalarda figürler, altın yaldızlı dekoratif çerçeveler içine alınmıştır. Albümün başlığında, Sultanahmet’teki Yeniçeri Müzesi “Elbice-i Atika”nın adı yer almaktadır. Brindesi bu müzedeki modelleri kullanarak albümünü oluşturmuştur. Türkleri konu alan daha önceki kıyafetnamelerde olduğu gibi Brindesi’nin albümünde de sıradan insanların günlük yaşamları yerine, Osmanlı yönetiminin sivil, dinsel ve askeri görevlileri canlandırmıştı.

1860’larda gene Paris’te basılan Souvenir de Constantinople (İstanbul anıları) adlı ikinci albümünde ise İstanbul’un günlük yaşantısı, bunun içindeki eğlenceler, Galata Kulesi fonu önünde şekerci, haremde kadınlar ve halayık, Göksu’da kadınlar, mezarlıkta neyzen gibi pitoresk konuları canlandıran 20 tane renkli oymabaskı yer alıyordu. Resimlerinin bazı orijinal guajları Topkapı Sarayı Müzesi ve İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunmaktadır. Sanatçı 7 Mayıs 1888‘de İstanbul‘da ölmüş olup oryantalist manada önemli eserler bırakmıştır.

The post BRINDESI appeared first on Emre Gurcay Collection.